Μια από τις σημαντικότερες εμπειρίες, για πολλούς η σημαντικότερη, είναι η γέννηση ενός παιδιού. Η διαδικασία της γέννας, ακόμα και η προσμονή της, είναι ικανή να δημιουργήσει ανησυχία και άγχος στη μέλλουσα μητέρα, για λόγους που σχετίζονται εκτός των άλλων και με τον πόνο του τοκετού.
Πολλές γυναίκες καταφεύγουν στην ιατρική βοήθεια του αναισθησιολόγου για το λόγο αυτόν, ενώ άλλες επιλέγουν να ακολουθήσουν τη φυσική διαδικασία. Υπάρχει ωστόσο η εναλλακτική της φυσικής γέννας με υπνωτική αναισθησία, η πιο σωστά, με ιατρικούς όρους, υπνωτική αναλγησία: η έγκυος εξακολουθεί να έχει αίσθηση της περιοχής, αλλά δεν αντιλαμβάνεται τις φυσικές ωδίνες ως πόνο (Granger, 2012).
Η τεχνική, μαζί με εκπαίδευση στην αυτοϋπνωση, μαθαίνεται εκ των προτέρων, ωστε να μην απαιτείται παρουσία του υπνοθεραπευτή στην αίθουσα τοκετού, αλλά και ώστε να έχει την άνεση του χρόνου η μέλλουσα μητέρα να εξοικειωθεί πλήρως με την τεχνική και να αποκτήσει την απαραίτητη αυτοπεποίθηση. (Ketterhagen et.al, 2002).
Η διαδικασία αυτή είναι εντελώς φυσική, δεν έχει την παραμικρή παρενέργεια τόσο στη μητέρα όσο και στο μωρό, ενώ η μητέρα μπορεί να επικεντρωθεί στον ίδιο τον τοκετό, έχοντας συνολικά μια πολύ πιο θετική εμπειρία. (Kenyon, 2013)